แล้วก็เริ่มอย่างไม่เป็นทางการ

ที่ว่าเริ่มอานะคะ ก็คือเริ่มวุ่นวายกะงาน และออกจากบ้านทุกวัน

ไปทำงานที่จุฬา เรียนที่เอแบค

แล้วก็เสาร์อาทิตย์ติวโทอิค

ภายในสองอาทิตย์หน้า มันจะมาเต็มรูปแบบค่ะ หึๆ

ไม่เป็นไร เหนื่อยตอนที่มีแรงดีกว่าไปเหนื่อยตอนแก่เนอะ

เราก็ นะ จะเป็นผู้ใหญ่มากๆ ซะที

ไม่งั้นมันไม่สมกะหน้าที่

จริงๆเรามีสอนที่โรงบาลกรุงเทพแล้วก็มหาลัย ด้วย

แต่ตารางมันเปลี่ยนแล้ว

กลุ้มใจจัง แต่เดี๋ยวจะโทรไปบอกที่โรงบาล

ถึงหมอจะหล่อ เราก็ต้องฝืนใจ อิอิ

เพราะไม่งงั้น อาจจะเรียนไม่จบ เพราะไปเข้าห้องไม่ทัน กรำ

เฮ่อ ก็สนุกไปอีกแบบนะ

ตอนนี้เราพยายามจะสบายๆกะชีวิตแล้วหละ

เครียดไปก็เท่านั้น

เป้าหมายเราตอนนี้ไม่มีอะไรเลย คนเราจะตายวันนี้พรุ่งนี้ก็ไม่รู้

อยู่กะปัจจุบัน แบบชิวๆดีกว่า

ชิวๆหมายถึง ทำให้ดีที่สุดตอนนี้ ในหน้าที่ ในหัวโขนแต่ละหัวที่เราสวม

เรื่องงาน เราค่อนข้างแน่ใจ ว่าถ้าจุฬาให้เราทำ นาน จนบรรจุเป็นพนักงานเลย

เราจะปักหมุดอยู่นี่แหละ

ได้ทำงานกะหัวหน้างานที่ดี

อาจารย์พี่นิดเป็นผู้ใหญ่ ที่ยังเด็ก

เราหมายถึงอายุไม่ห่างจากเราเท่าไหร่เลย

แต่เค้าเป็นคนรับผิดชอบต่อหน้าที่และมีแพชชั่นในงานสูงมากๆ

เราตั้งใจจะยึดถือเค้าเป็นแบบอย่าง ในการเป็นทั้งอาจารย์ที่ดี

และคนที่วางตัวดี พี่นิดเป็นผู้ใหญ่ที่เราเคารพมากๆ คนหนึ่งเลยทีเดียว

ดังนั้น เราก็เลยกะว่า จะปักหมุดอยู่นี่แหละ ไม่ได้เป็นอาจารย์ก็ไม่เป็นไร

ขอแค่เราวนเวียนอยู่กับสภาพแวดล้อมอย่างนี้

อาจจะดูเหมือนเราเฉื่อยแฉะอานะ เราเคยทะเยอทะยาน จนเหนื่อยโคตรๆมาแล้ว

เราเริ่มเบื่อและรู้สึกว่า ถ้าเราคอมมิทก็สิ่งใดสิ่งหนึ่งณเวลาหนึ่ง

เรากะจะเรียนเอกด้านบริหารนี่แหละ แ

แล้วคงที่เอเเบคนี่แหละเพราะประทับใจความยืดหยุ่นแต่เน้นคุณภาพของเค้า

จบเเล้วเราอาจจะทำงานที่จุฬาต่ออีกสองสามปี แล้วเราจะพาแม่ไปอยู่อยุธยาดีก่า (บ้านไร่จริงๆชั้น)

ส่วน อีกส่วนของชีวิต ที่ทำให้เราสามารถจ่ายค่าเล่าเรียนได้ด้วยตัวเอง

ที่ที่ให้โอกาสเราเก็บเกี่ยวประสบการณ์การขาสั่น ตอนสอนTOEIC ใหม่ๆ

จนเดี๋ยวนี้ พูดนำลายกระเด็นใส่คนนั่งหน้าได้ โดยไม่อายแล้ว(เห็นมั้ย มันฉาบกันได้ หน้าน่ะ)

ขอบพระคุณ พี่กรานต์ อย่างแรง แม้ว่าเราจะไม่ค่อยได้เจอพี่เค้า

แต่เรารู้สึกว่า เค้าให้โอกาสเรามากๆ

ไม่เคยเลย ที่เค้าจะว่าเรา

แล้ว ให้เกียรติเรามากๆ ตอนนั้น ทั้งๆที่เรายังไม่จบเลย อยู่ปีสี่เทอมสอง

เค้าก็ปฎิบัตืกะเรา เหมือนกับเราจบปริญญาโทแล้ว เท่าคนอื่นๆ

เรื่องเงินก็ไม่เคยเบี้ยวเลย ไม่มีการกดค่าแรงแต่อย่างใด

แถมพอเราไปแล้วนักเรียนเบี้ยว

ขอบคุณนะคะพี่กรานต์

ถ้าสงสารจะช่วยหนูจ่ายค่าเทอมก็ ช่วยให้หนูลงกลุ่มเสาร์อาทิตย์เยอะๆนะคะ อิอิ แอบชะเลียร์ได้อีก

พูดถึงโทอิค เรามีเป้าหมายว่า เดือนหน้าเป็นต้นไปเราจะสอบเดือนละครั้ง

เราจะให้มันได้เต็มซะทีอะนะ

ตอนนี้ที่ได้อยู่ 970 มันยังไม่พอหรอกที่จะสอน

จนาดเพื่อนเราจบเอกญี่ปุ่น มันยังได้เต็มเลย

ฮึดๆ สู้ๆ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้

ภายในตุลานี้ให้ได้ คอยดู

ตอนนี้ เช้าเสาร์ส่วนใหญ่พี่กรานต์จะให้ลงกลุ่ม

บ่ายถ้ามีเดี่ยว เค้าก็จะลงให้ เราจะได้ไม่เสียเที่ยว

ที่สถาบันการบิน ตอนนี้ นักเรียนก็น่ารักดี ห้องเต็มโคตรๆ

เรารอจบเอเเบค อาจจะสมัครเป็นอาจารย์แบบเต็มรูปแบบดู

ยังไงเราก็ผูกพันกับที่เก่าๆแบบนี้

เราจำได้ว่าตอนเล็กๆ พ่อชี้ให้เราดูที่นี่บ๊อย บ่อย

ชีวิตคนเราก็ผันแปรไปตามเวลา

ดูเราสิ เดี๋ยวก็จะ 23 อยู่เดือนหน้าแล้ว

เดี๋ยวก็สามสิบ แม่บอก

จริงด้วย ทำอะไรดีนะเรา ตอนนั้น

ตอนนั้นเราจะอยู่ที่ไหนแล้วนะ

จะมีใครใหม่เข้ามาในชีวิตอีก

อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้จัง

เราเข้าใจอะไรมากขึ้น มากๆๆ

ถ้าเค้าไม่เข้ามาในชีวิตเรา

เราก็คงยังแยกความเป็นเด็กกะความเป็นผู้หญ่ไม่ออก

ยังคงนึกว่า ความเป็นผู้ใหญ่คือการสวมหน้ากาก

แต่ที่จริง ไม่ใช่เลย

มันคือการปรับความเป็นมนุษย์ให้เป็นรูปธรรม แล้วดัดแปลงให้มนุษย์ทุกคน

อยู่ดวยกันได้ โดยเอื้อประโยชน์และความสุขตามแตภาพของตนเอง

ความรักไม่ต้องอยู่ด้วยกัน

ความรัก ต้องยอมให้แต่ละฝ่ายเติบโต

ต้องช่วยให้แต่ละคน ตามหาฝันและทำตามฝัน

ไม่เป็นอุปสรรคซึ่งกันและกัน

ไม่ฉุดรั้ง ไว้กับตัว

ในขณะเดียวกัน ความรักก็มีเวลาของมัน

เมื่อเวลาของมันมาถึง

เราจะพร้อมที่จะสละบางอย่างที่จะดึงเราขึ้น

เพื่อหยุดเวลา ไว้กับบางสิ่ง

ที่ "ความสำเร็จ" ในคำนิยามของสังคม

สิ่งๆนั้น คือ "ตัวเรา" อีกคน

เวลานั้น จะมาถึงเมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้

ต้องปล่อยมันไป แล้วซักวัน

ถ้าหาก คนๆนั้รน เกิดมา เพื่อเรา เราและเค้า จะรู้เอง

เห็นเอง และจะทำตามความเหมาะสมเอง

เงืน อายุ ความสำเร็จ ไม่ใช่สิ่งสำคัญเสมอไป

แต่ คนแต่ละคน จะมีขีดขั้นความต้องการต่างกันไป

เราเกิดมาสนองเส้นความต้องการขีดนี้เมื่อเราผ่านพ้นขีดจำกัดนี้

เราจะเริ่มมี "ตัวเอง"

ความรัก คือการรู้จักให้ และรู้จักพอ

คนรักกัน ต้องไม่เอาปัจจัยดังกล่าว มาเป็นตัวตัดสิน ความรัก

เราเพียงแค่ปรารถนาจะให้ปัจจัยเหล่านี้ ช่วยให้คสรักของเราไม่ต้องลำบาก และรู้สึกมั่นคง

ในขณะเดียวกัน ตราบใด ทีขึดจำกัดนี้ ไม่บรรลุ

ความรักนั้นๆ ยากจะเป็นรักที่แท้จริง บางคนถึงกับหวังจะให้คนรักเป็นแหล่งที่มาของปัจจุยเหล่านี้

ไม่ดีเลย ไม่ว่าคุณจะเป็นหญิงหรือชาย

เราต้องขอบคุณพี่ฮันโซล

ที่ทำให้เรากลับมาสนใจแบบต่างๆของการวางตัวกับคนรอบข้าง

การจัดโพสิชั่นที่เราคิดว่าไร้สาระ

แต่นี่แหละ คือจุดอ่อน ขอบคุณที่สอนให้เรมีสติและเข้มแข็ง

อย่าเพิ่งมา (เราบอกไปแล้วล่ะ งอนและโกรธไปเลยทีเดียว กว่าจะกลับมาดีกันได้)

ถ้ามาเมืองไทยตอนนี้ มีหวัง พี่ต้องอยู่เล่นเน็ต แปลงานไปพลางๆแล้วหละ

ตอนนี้นุชจัดเวลาให้ตัวเองยังไมด้นอน สี่ชั่วโมงเอง

กลางคืนก็ต้องมานั่งปรู๊ฟงานหนังสือดีไซน์กะแปลซับอีก

คงได้เจอกัน แบบว่า แว้บๆ พักเที่ยง อะไรงี้

เราง่วงอานะ ไปนอนก่อน เดี๋ยวไว้จะมาบ่นให้ฟังใหม่